حضرت امام صادق (ع) فرمود:

" هیچ مسلمانی حاجتی را برای مسلمانی برآورده نمی کند مگر این که خداوند به او ندا می دهد : ثواب تو به عهده ی من است و به کمتر از بهشت برایت راضی نمی شوم "

هارون الرشید به امام ابی الحسن موسی بن جعفر (ع) نوشت که مرا موعظه کن وآن را مختصر بیان کن ! پس امام به به او اینگونه نوشت:

" چیزی نیست که تو با چشم خود آن را می بینی جز اینکه در آن موعظه ای برایت وجود دارد "

آری:

ذرات موجود در دنیا و کائنات به صورت شبانه روزی با فصیح ترین زبان ها تو را پند و اندرز می دهند و در پنهان و آشکار با رسا ترین بیان ها نصیحتت می کنند اما کسانی که کند فهمند پند های آن را درک نمی کنند و کسی در آن اندرزها تعقل نمی کند جز آن کس که گوش داده و به حقایق توجه کامل مبذول دارد .

 کشکول شیخ بهائی

خدا یک تکه گوشت که زبان باشد به همه ما داده، این عاریه است بالاخره روزى مى‏آید که با این زبان هر چه مى‏خواهى بگوئى لا اله الا الله نمى‏ توانى. ساعت مرگ نمى‏شود از آن استفاده کرد حالا که مى‏شود از آن استفاده کرد پس بیا و حرفت را بینداز در حساب خدا با این زبان نگو، مگر هر چه رضاى خدا باشد معنى قرض با خدا همین است. رد مى‏شوى دو نفر با هم نزاع دارند بایست اصلاحشان بده، زن و شوهرى با هم نزاع دارند مى‏خواهند بروند دادگاه تو نگذارشان، از زبان خدا دادگى بهره‏اى ببر.
با زبانت چیزى نگو، مگر خیر، رحمت، نگو، مگر حفظ اتحاد قلوب، واى به تو اگر با زبانت دلى را رنجیده کنى، لعنت به تو اگر زبانت را در حساب شیطان بگذارى و کسى را رسوا کنى، عیب کسى را آشکار کنى، چیزى که علم ندارى بگوئى قرض شیطان دادى، معامله با شیطان کردى با این زبان بشر مى‏تواند هم با خدا معامله کند هم مى‏تواند با شیطان معامله بکند ولى من ذا الذى یقرض الله قرضاً حسناً کیست که زبانش را بیاورد در حساب خدا بگذارد؟

منبع: معارفى از قرآن

شهید محراب آیت الله دستغیب ^(ره)

 دانلود مجموعه ای زیبا و کم نظیر از تصاویر « بسم الله » در ادامه مطلب:

"بهترین کسب ها کسب تجّاری است که به هنگام سخن دروغ نگویند و در امانت خیانت نکنند و به وعده وفا کنند و قرض خود را در موقع بپردازند و در مطالبه از دیگران سختگیری نکنند و به هنگام فروش در  ستایش جنس خود مبالغه  نکنند و به هنگام خرید از جنس دیگران بد نگویند"

رسول اکرم (ص)

قال على (علیه السلام):

«مَنِ اسْتَحْکَمَتْ لى فیهِ خَصْلَةٌ مِنْ خِصالِ الْخَیْرِ احْتَمَلْتُهُ عَلَیْها و اغْتَفَرْتُ فَقْدَ ماسِواها وَ لا اَغْتَفِرُ فَقْدَ عَقْل وَ لا دین، لاَِنَّ مُفارَقَةَ الدّینِ مُفارَقَةُ الاَْمْنِ ... وَ فَقْدَ الْعَقْلِ فَقْدُ الْحَیاةِ»;

«کسى که یکى از صفات برجسته خیر در وجود او ریشه دار شود، چنین شخصى را تحمّل مى کنم و اگر ضعف ها و کاستى هایى در قسمت هاى دیگر داشته باشد مى بخشم، ولى دو چیز قابل تحمّل نیست، یکى فقدان عقل و دیگرى فقدان دین، زیرا بدون دین امنیّتى وجود ندارد و فقدان عقل موجب از بین رفتن زندگى مى گردد!»

نقل کرده اند بهلول چوبى را بلند کرده بود و بر قبرها مى زد، گفتند: چرا چنین مى کنى ؟ مى گفت : صاحب این قبر دروغگوست ، چون تا وقتى در دنیا بود دایم مى گفت : باغ من ، خانه من ، ماشین من و... ولى حالا همه را گذاشته و رفته است و هیچ یک از آن ها، مال او نیست !!

«منظومه محبت زهرا و آل او                     بر خاطر کواکب ازهر نوشته اند

دوشیزگان پرده نشین حریم قدس            نام بتول برسر معجر نوشته اند»

خواجوی کرمانی

در روایت آمده عربى مى‏خواست به مدینه خدمت پیغمبر (صلى الله علیه و آله و سلم) بیاید در اثناى راه که مى‏ آمد زیر درختى دو سه جوجه پرنده بود آنها را برداشت که بیاورد هدیه براى پیغمبر و متوجه نبود که مادر جوجه‏ها بالاى سرش همراهش مى‏آید. همین طور آمد تا رسید به مسجد، جوجه‏ها را گذاشت جلوى روى پیغمبر. در این اثناء مادر بچه‏ها از چند فرسخ خدا مى‏داند دانه‏اى در دهان داشت آب یا گندم آورده بود تا در مسجد آمد پائین، منقارش را به دهان جوجه‏ها زد و فرار کرد تا او را نگیرند باز رفت به دنبال خوراکى. مرتبه دوم باز خودش را انداخت نزد بچه‏ها در صورتى که پرنده از آدمى وحشت دارد باز خودش را در خطر انداخت براى خاطر اولادش بالاخره منقارش را نزدیک دهان بچه‏ها آورد. اینجا در روایت چنین دارد: رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) رو کرد به اصحاب فرمود: چگونه دیدید مهر این مادر را به این بچه‏ها گفتند: راینا عجیباً خیلى شگفت دیدیم. فرمود: قسم به خدائى که مرا به پیغمبرى مبعوث کرد خداى عالم مهرش به بندگانش هزار درجه بالاتر است. اصحاب همه شاد شدند واقعاً همین‏ طور است رسول الله از معدن علم خبر مى‏دهد علاقه پدر و مادر به بچه کجا علاقه خالق کجا؟

منبع:معارفى از قرآن

شهید محراب آیت الله دستغیب ^(ره)

امام على (علیه السلام):

«دنیا بر سه چیز استوار است: دانشمند سخنورى که به دانش و سخنان خویش عمل مى کند و ثروتمندى که از دادن اموالش به بندگان نیازمند خداوند بخل نمى ورزد و نیازمندى که صبر و تحمّل دارد; بنابراین اگر دانشمند، دانش خود را مخفى کند (و در اختیار دیگران نگذارد) و ثروتمند بخل بورزد (و به فقراء کمک نکند) و فقیر صبرپیشه نکند، مصیبت و هلاک دنیا را فرا مى گیرد»

بحارالانوار، جلد 10، صفحه 119