نظر امیر المومنین علی (ع) به لذتهای دنیا رو ببینید:


روزى جابر بن عبداللّه انصارى خدمت امام على علیه السلام بود و آه عمیقى کشید.

امام فرمود: گوئى براى دنیا، اینگونه نفس عمیق و آه طولانى کشیدى ؟

جابر عرض کرد: آرى بیاد روزگار و دنیا افتادم و از ته قلبم آه کشیدم . امام فرمود: اى جابر، تمام لذتها و عیشها و خوشیهاى دنیا در هفت چیز است :

خوردنیها و آشامیدنیها و شنیدنیها و آمیزش جنسى و سوارى و لباس .

اما لذیذترین خوردنى عسل است که آب دهان حشره اى به نام زنبور است .

گواراترین نوشیدنیها آب است که در همه جا فراوان است .

بهترین شنیدنیها غناء و ترنم است که آن هم گناه است .

لذیذترین بوئیدنیها بوى مشک است که آن خون خشک و خورده شده از ناف یک حیوان (آهو) تولید مى شود.

عالیترین آمیزش ، با همسران است و آن هم نزدیک شدن دو محل ادرار است .

بهترین مرکب سوارى اسب است که آن هم (گاهى ) کشنده است .

بهترین لباس ابریشم است که از کرم ابریشم به دست مى آید.

دنیائى که لذیذترین متاعش این طور باشد ،انسان خردمند براى آن آه عمیق نمى کشد.

جابر گوید: سوگند به خدا بعد از این موعظه دنیا در قلبم راه نیافت .


«برگرفته از: کتاب یکصد موضوع ۵٠٠ داستان ،سید على اکبر صداقت»