عنوان فوق در قرآن مجید، قابل دقت است . و باید روى آن توقف نمود. ابتدا یک آیه از سوره مبارکه انعام را بررسى مى کنیم : (( و ما من دابة فى الارض ولا طائر یطیر بجناحیه الا امم امثالکم ما فرطنا فى الکتاب من شى ء ثم الى ربهم یحشرون ))       (هیچ جنبنده اى در زمین نیست و هیچ پرنده اى که با دو بالش ‍ پرواز مى کند، نیست مگر آنکه امتهایى هستند مانند شما انسانها. ما در کتاب آفرینش هیچ قصور و کوتاهى نکرده ایم ، سپس آنها به سوى پروردگارشان محشور مى شوند)
(امت ) به معناى گروه تشکیل یافته است که در میان خود نظم نظام و قوانین ، انسجام و نیکوکار و بدکار،، قاضى و محکوم و اداره و، تدبیر و سیاست و...دارند.

این است معناى امت . و تا این ارتباط نباشد، لفظ (امت ) به کار نمى رود.

این مطلب در میان مورچگان و ز نبورها عسل ، کاملا مشهود و محسوس است . ولى آیه شریفه مى گوید: همه پرندگان و همه جنبندگان چنین هستند. و اگر این طور نبود، در خلقت کوتاهى شده بود ولى : (( ما فرطنا فى الکتاب من شى ء. ))
معناى این آیه بسیار وسیع است . و نشان مى دهد که همه انواع جنبندگان و پرندگان ؛ مانند انسانها. و مورچگان و... تمدن ، حساب ، کتاب و حکومت دارند.

یکى از رفقاى موثق نقل مى کرد که : در شهر ارومیه در خانه اى دو لک لک نر و ماده لانه داشتند. صاحب خانه دو تا از تخمهاى لک لک را برداشت و د ر جایش تخم غاز گذاشت . بعد از مدتى که بچه ها از تخم بیرون آمدند دو تا از آنها شبیه پدر و مادرشان نبودند. ما بین دو لک لک اختلاف به وجود آمد. مدت تقریبا چهار روز، هر روز حدود ده بیست لک لک مى آمدند و در پشت بام مى نشستند و مرتب به آن دو بچه نگاه مى کردند و منقارها را پشت انداخته و صدا مى کردند.
سرانجام روزس دو تا از آن لک لک آمدند و آنقدر با منقارها خود لک لک ماده را زدند تا مرد، پس از آن همه متفرق شده و رفتند. فقط بچه ها ماندند و آن لک لک نر.

اگر بخواهیم مى توانیم هزاران نظیر این را ا ز زندگى حیوانات . حشرات و پرندگان پیدا کنیم که همه حکایت از آنچه در آیه شریفه آمده است ، دارند. ولى متاءسفانه ما به دنیاى آنها وارد نیستیم . و باید بدانیم که تواءم با ما و در عرض ما انسانها، تمدنهاى عظیم حیوانات و پرندگان ، وجود دارد که ما فکر مى کنیم آنها به تنهایى و تک ، تک زندگى مى کنند و با هم ارتباط ندارند، این نشان مى دهد که آنها خداشناس نیز هستند.

و الله اعلم...

منبع:کتاب نگاهى به قرآن

مؤ لف : حجة الاسلام و المسلمین حاج سید على اکبر قرشى