شیعه زیدیه

((زیدیه )) پیروان زید شهید، فرزند امام سجاد علیه السّلام مى باشند.

 زید سال 121 هجرى بر خلیفه اموى ، هشام بن عبدالملک قیام کرد و گروهى بیعتش کردند و در جنگى که در شهر کوفه میان او کسان خلیفه درگرفت کشته شد.

وى پیش پیروان خود امام پنجم از امامان اهل بیت شمرده مى شود و پس از وى فرزندش ((یحیى بن زید)) که بر خلیفه اموى ولید بن یزید قیام کرده و کشته شد، به جاى وى نشست و پس از وى محمد بن عبداللّه و ابراهیم بن عبداللّه که بر خلیفه عباسى ، منصور دوانقى شوریده و کشته گردیدند، براى امامت برگزیده شدند.

پس از آن تا زمانى امور زیدیه غیر منظم بود تا ((ناصر اطروش )) - که از اعقاب برادر زید بود - در خراسان ظهور کرد و در اثر تعقیب حکومت محل از آنجا فرار کرده به سوى مازندران که هنوز اهالى آن اسلام نپذیرفته بودند رفت و پس از سیزده سال دعوت ، جمع کثیرى را مسلمان کرده به مذهب زیدیه درآورد، سپس به دستیارى آنان ناحیه طبرستان را مسخر ساخته و به امامت پرداخت و پس از وى اعقاب او تا مدتى در آن سامان امامت کردند.

به عقیده زیدیه هر فاطمى نژاد، عالم زاهد شجاع ، سخى که به عنوان قیام به حق خروج کند مى تواند امام باشد.

((زیدیه )) در ابتداى حال ، مانند خود زید دو خلیفه اول (ابوبکر و عمر) را جزو ائمه مى شمردند ولى پس از چندى ، جمعى از ایشان نام دو خلیفه را از فهرست ائمه برداشتند و از على علیه السّلام شروع کردند.

بنا به آنچه گفته اند ((زیدیه )) در اصول اسلام ، مذاق معتزله و در فروع ، فقه ابى حنیفه رئیس یکى از چهار مذهب اهل سنت را دارند. اختلافات مختصرى نیز در پاره اى از مسائل در میانشان هست.

منبع:کتاب شیعه در اسلام

مؤ لف : علاّمه فقید، سیّد محمد حسین طباطبائى

/ 0 نظر / 14 بازدید