پندهای امیرالمؤمنین

امام على (ع ) به مردى که از او خواهش پند دادن داشت ، فرمود:

از آنان مباش ! که بى آن که نیکى کنند، امید رستگارى آخرت دارند.

 و با طول آرزو امید توبه دارند.

 در دنیا، همچون وارستگان سخن مى گویند و همچون دلبستگان عمل مى کنند.

 اگر بدانان بخشیده شود، سیرى ندارد و اگر از آنان باز داشته شود، خرسند نمى شود.

نهى مى کنند و نهى نمى پذیرند و دیگران را فرمان مى دهند به آن چه که خود، عمل نمى کنند.

 نیکوکاران را دوست دارند. اما همچون آنان عمل نمى کنند.

گناهکاران را دشمن مى دارند و خود، یکى از آنانند.

مرگ را به سبب بسیارى گناه ، ناخوش دارند.

چون بیمار شوند، از کارهاى ناپسند خود، پشیمان مى شوند و چون سلامتى را بازیابند، به کار ناپسند مى پردازند.

اگر در آسایش باشند، خودپسند مى شوند. و چون مبتلا شوند، ماءیوس ‍ مى گردند.

چون آنان را بلایى رسد، دست به دعا بردارند و چون آسایشى یابند، مغرورانه سرپیچى کنند.

گمانشان بر آنان چیره است و آن چه یقین است ، بر آنان دسترسى ندارد.

 بر دیگرى به کوچکترین گناه ، ترسان شوند و خود، به بیش از آن چه که او دست زده است ، دست یازند.

چون بى نیاز شوند، سرمستى و فتنه انگیزى کنند. و چون نیازمند شوند ماءیوس و خوار گردند.

 چون دست به کارى زنند، کوتاهى کنند و چون چیزى خواهند، زیاده روى کنند.

چون شهوت بدانان روى آورد، گناه را پیش اندازند و توبه را پس .

 چون درد و رنجى روى آور شود، از چارچوب دین فراتر روند.

پند را به توصیف مى نشینند، و خود، پند نمى گیرند.

 در نصیحتگرى مبالغه مى کنند و خود موعظه نمى شوند.

در گفتار، راهنمایند و در کردار، اندک ورزند.

 به ناپایدار همچشمى دارند و در پایدار، سهل انگارند.

غنیمت را غرامت مى شمرند و غرامت را غنیمت مى دانند.

بر مرگ ، ترسانند و به چاره اى دست نمى زنند.

 گناه کوچک دیگران را بزرگ شمرند و بزرگ تر از آن را که خود ورزیده اند، کوچک .

طاعت کوچکتر خویش را بزرگ شمارند و بزرگ تر از آن را که دیگران داشته اند، کوچک .

مردم را طعنه زنند و عیب خویش پوشند.

به بیکارگى گذراندن با ثروتمندان را بهتر از همنشینى نیک با نیازمندان دانند.

 به سود خویش بر دیگران حکم کنند. و به سود دیگرى ، بر خود حکم نکنند.

دیگران را راهنمایى کنند، و خود را گمراه .

فرمانبرى شان مى کنند و سرکش مى شوند.

 وفادارى مى خواهند. و وفا نمى کنند.

بر مردم ، به چیزى جز خداى ترسانند و از خدا بر مردم نترسند.

جامع (نهج البلاغه ) می گوید  : این سخن ، پندى گوارا و سخنى بلیغ است که بینندگان را بینایى مى دهد و نگرنده اندیشمند را به عبرت وا مى دارد.

 

/ 1 نظر / 10 بازدید
انسانم آرزوست

[گل][گل][گل]سخن مولا . انتخاب جالبی بود . راستی خصوصیات رئیس از نظر مولا چیه؟[گل]