وصیت های امیر المؤمنین(ع) پیش از شهادت

اما وصیتم به شما  :چیزی را شریک خدا قرار ندهید ،و سنت محمد (ص) را ضایع نکنید، امام علیو این دو ستون (توحید و سنت ) را همواره بر پای دارید ، و این دو چراغ را بیفروزید، تا اگر دچار تفرقه شدید نکوهشی بر شما نباشد. تکلیف هر یک از شما به اندازه توان اوست ، و تکلیف کسانی که نمی دانند سبک تر است . شما را پروردگاری مهربان ، و دینی استوار ،و پیشوائی داناست . من دیروز یار و همراه شما بودم ، و امروز مایه ی عبرت شما هستم ، و فردا از شما جدا می شوم ، خداوند مرا و شما را بیامرزد.

اگر دراین لغزشگاه (دنیا) پایم استوار باشد (و زنده بمانم) که خواسته شماست ، و اگر پایم بلغزد(و مرگم فرا رسد) ، چنان بود که مدتی در سایهء شاخه های درختان و در معرض بادهای وزنده و در سایه ابرها - ابرهائی که در فضای آسمان پراکنده می شدند و از میان می رفتند و سایه شان نیز از روی زمین ناپدید می گشت - به سر برده ایم.

من همسایه ای بودم که مدتی بدنم در میان شما بود ، ودیری نپائید که از من بدنی بی جان بر پای خواهد ماند ، کالبدی که حرکت می کرد و اینک ساکن شده ، گوینده بود و اینک خاموش گشته .

آرام خفتن من ،و از حرکت افتادن زبان و پایم باید شما را پند دهد ، زیرا این امور برای کسانی که بخواهند پند گیرند از هر بیان رسا و سخن شنیدنی پند آموز تر است. وداع من با شما وداع کسی است که آمادهء  ملاقات خداست. فردا (که در میان شما نیستم) به روزهای زندگی من می نگرید و اسرارم برایتان آشکار خواهد شد ، و پس از آن که جایم را خالی دیدید ، و دیگری برجای من نشست مرا خواهید شناخت.

"نهج البلاغه"

 

/ 0 نظر / 12 بازدید