نتیجه ‏گیرى اخلاقى از روش پیشوایان دین

آنچه بطور خلاصه از تاریخ پیامبران خدا و پیشوایان دین بدست می‏آید اینست که آنان مردانى بودند واقع بین و پیرو حق؛ و جهان انسانیت را بواقع بینى و پیروى حق دعوت می ‏کردند؛ و در این راه از هیچگونه فداکارى و از خود گذشتگى فروگذارى نمى‏کردند.


و به عبارت دیگر کوشش داشتند که فرد انسان و جامعه انسانى آن طور که شاید و باید به بار آید، مى ‏خواستند مردم بى آنکه نادانى یا یک رشته افکار خرافى در میانشان حکومت نماید با یک سلسله افکار و عقاید صحیح آراسته گردند؛ و بى آنکه دامن پاک انسانیت را به خوى حیوانات لکه دار و آلوده کنند و مانند درندگان و چرندگان جز دریدن همدیگر و پر کردن شکم چیزى نشناسند خوى ویژه انسانى را گرفته در بازار زندگى سرمایه انسانیت را به کار اندازند و به سود انسانیت نقد سعادت را بدست آورند.
یعنى مردمى بودند که سعادت خود را نمی ‏خواستند ولى در راه سعادت جامعه و براى جهان انسانیت وظیفه‏اى جز این تشخیص نمى‏دادند.
خیر و سعادت خود را (که انسان جز آن چیزى نمی‏خواهد) در این دیدند که خیرخواه همه باشند و مى‏خواستند دیگران نیز این چنین باشند، هر کس آنچه را براى خود دوست دارد براى همه دوست داشته باشد و آنچه را براى خود نمى‏خواهد براى دیگران نیز نخواهد.
در اثر همین واقع بینى و پیروى حق است که این بزرگواران به اهمیت این وظیفه عمومى انسان (خیرخواهى) و سایر وظائف جزئى که فروع آن است پى بردند و بصف فداکارى و از خود گذشتگى متصف گردیدند و از بذل جان و مال خود در راه حق کوتاهى ننمودند و ریشه هر صفتى را که با بدخواهى توام است زدند.

"به مال و جان خود بخل نمى‏ورزیدند؛ از خودپسندى و لئامت بیزار بودند، دروغ نمى ‏گفتند، به کسى تهمت نمى‏زدند، و بعرض و جاه دیگران تعرض نمى‏کردند."

 

منبع:آموزش دین

نویسنده: علامه سید محمد حسین طباطبائى‏(ره)


/ 0 نظر / 9 بازدید